O φόβος είναι
μια παλιά υπόθεση.
Ήταν αυτό,
που  σφράγιζε τις βασιλικές επιστολές,
και χτύπαγε το ατσάλι για τα ξίφη.
Σέλωνε τα πολύχρωμα άλογα του θανάτου
και ζωγράφιζε καρτούν στις βόμβες.
Ήταν αυτό που έκανε τα παιδιά να γεννιούνται
και τα φώτα να ανάβουν τις νύχτες.
Αυτό που στέλνει ορδές στους ναούς,
αυτό που παραλύει τις αντιλόπες.
Αυτό που φτίαχνει σημαίες και λάβαρα
και την άλλη άκρη της θάλασσας δεν δέχεται.
Τώρα ο γερο-φόβος κάθεται και παρατηρεί
τα αεροπλάνα να απογειώνονται
και καμμιά φορά ρίχνει και
κανένα ,έτσι απο πλήξη.
Έτσι κι αλλιώς όλα έχουν αλλάξει για πάντα
μετά την θέα του κόσμου απο ψηλά.
Και όσους χάρτες και αν χωρίσουμε
αυτός  θα διαπερνάει τα μηχανήματα ελέγχου
και τα φοβερά πυραυλικά συστήματα.